ons avontuur

We wilden nog ‘iets geks’ doen in ons leven en dat werd een vakwerkhuis in Kröv, waar we sinds 2008 aan het werk zijn. Het pand bestaat uit 3 delen. Het oudste deel is uit '1600 en nog wat', dan een deel uit 1779 en tenslotte de "nieuwbouw" van ergens tussen 1779 en 1820. Onze werkvolgorde kan vreemd over komen; dit komt omdat we er ook in willen wonen en dus wordt er ook aandacht aan het “wooncomfort” besteed.

Archief

24 november 2019 ‘een rustige dag‘

HIER ZIJN WE MEE BEZIG

24 november 2019 – vandaag zou het een rustige herfstdag worden met een temperatuur van 5 tot 12 graden.

Ook op de werkvloer was het rustig, want vandaag kwamen er geen werklui. Nadat we wat opgeruimd hadden en op het dak de zonnecellen bekeken hadden, hebben we nog wat gedaan in de puntkamer.

Al eerder hadden we bepaald waar de stopcontacten in de puntkamer moesten komen en daar hebben we nu vast wat kabels voor gelegd en gaten geboord. Later, als het afgetimmerd is, kunnen we hier niet meer bij.

Van de enorme tochtgaten aan de onderkant van het dak van de puntkamer hadden we er al eerder eentje dichtgemaakt met een stuk OSB-plaat. Dat was een makkelijke, want die plaat kon je vastschroeven op de vloerbalken.

Bij de meeste andere openingen ging dat niet, omdat de vloer- en dakbalken niet op dezelfde plaats zitten. Dit lossen we op door korte balkjes tegen de vloerbalken aan te schroeven en daarop kan dan de OSB. Deze balkjes hadden we eergisteren al gezaagd en nu hebben we er een paar vastgemaakt en daarna de OSB er opgezet.

De holle ruimte tussen OSB, dak en aftimmering wilden we vullen met steenwol, met een luchtspleet van ca. 2 cm voor de ventilatie. Helaas gaat dit niet goed met steenwol, want dat is te slap. We moeten hier toch een hardschuim isolatie gebruiken.

Op de bodem konden we al wel een stuk schuin afgesneden steenwol gebruiken en de afvalstukjes hebben we in een spleet tussen het vakwerk van de puntkamer en de vloer gepropt.

Volgend jaar gaan we het ontbrekende stuk vakwerk van de puntkamer maken. We hebben nu weer even gekeken en nagedacht hoe we dat stuk vakwerk een zo oud mogelijk uiterlijk kunnen geven. Oftewel, hoe gaan we het “moderne” Douglashout verbergen en/of vervangen.

23 november 2019 ‘laat de zon maar schijnen‘

23 november 2019 – vandaag maakt de temperatuur opeens een sprongetje naar boven, want het wordt 6 tot 14 graden en plaatselijk kan het zelfs 17 graden worden. De hoogste temperatuur hier was 9 graden en ook dat is niet slecht voor de tijd van het jaar.

Rond halfacht stond de 4 man sterke zonnecelmontageploeg voor de deur. De 3 monteurs begonnen met het naar boven brengen van de aluminium profielen waarop de panelen gemonteerd worden en de elektricien ging de gelijkrichter ophangen in de daarvoor gereserveerde hoek in de Scheune.

Door een misverstandje werd er een gat in de muur geboord wat later niet nodig bleek te zijn. Dat maken we wel weer dicht, zoals we al vele gaten dichtgemaakt hebben. De gelijkrichter ging vrij snel op z’n plaats en toen konden de kabels en de aarde naar boven getrokken worden. Deze volgen ongeveer de route van de elektriciteitskabel, die ook vanaf het dak komt.

Op het dak werden de aluminiumprofielen op maat gezaagd en vastgeschroefd op de beugels. Daarna kwamen de kabels met de aansluitkastjes, die er o.a. voor moeten zorgen dat wanneer 1 cel geen zon heeft, de hele installatie stil valt. Dit was bij oudere installaties zo, maar nu gelukkig niet meer.

Toen de profielen en aansluitkastjes erop zaten, konden de panelen erop. Dat ging wat lastiger dan verwacht, want in plaats van via de ladderlift moesten ze met de hand naar boven doorgegeven worden, omdat ze te groot waren. Doordat ze met z’n vieren waren ging het toch nog vrij snel en iets na halftwee zat het werk erop.

De installatie werkt in principe wel, maar wordt pas begin 2020 in bedrijf gesteld. Dit vanwege de gegarandeerde vergoeding die je hier gedurende 20 jaar plus het lopende jaar krijgt. In 2019 is dat nog maar een dikke maand en in 2020 kunnen het er ruim 11 worden.

We zijn ook zeer tevreden over het uiterlijk van de panelen. Zelfs als je weet dat ze op het dak zitten, vallen ze niet echt op. Dat komt omdat ze aan de bovenkant helemaal matzwart zijn. Het zijn dus geen glimmende spiegelende panelen met zilverkleurige strepen.

Laat de zon nu (vanaf januari) maar gaan schijnen en we zijn benieuwd naar de opbrengst in de zomer.

Doordat ze vrij bijtijds klaar waren, konden we nog even naar de Baumarkt om wat steenwol te halen en natuurlijk hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om voor het eerst over de Hochmoselbrücke te rijden.

 

 

22 november 2019 ‘zonnehaken‘

22 november 2019 – vandaag wordt het met 2 tot 9 graden ietsje warmer dan gisteren. Bovendien kwam de zon al snel door en scheen in de loop van de ochtend door de nieuwe ramen naar binnen. Het was nog nooit zo licht binnen.

Gisteren waren we op de gedachte gekomen dat een extra looproostertrede tussen het onderste raam en het lange looprooster wel handig zou zijn. De dakdekkers hadden de spullen meegenomen en de extra tree zit nu op het dak.

Vandaag stonden de 45 steunen voor de zonnecellen op het programma, die in een bepaald patroon op het dak gezet moesten worden. Met het slagsnoer werden horizontale en verticale lijnen getrokken en daarna konden de haken vastgeschroefd worden. Om de waterdichtheid te waarborgen werden er 45 stukjes dakleer uitgesneden en vastgekleefd over de schroeven heen.

Tussendoor kwam ook de Solarmann nog even kijken. Alles zag er goed uit en ze komen nu toch morgen de zonnecellen monteren. Rond halfacht beginnen ze. Redelijk vroeg voor een zaterdag, maar beter dan ‘Kurz nach Sieben’.

Het kwam dus goed uit dat er nog tijd was om de looproosters vast te zetten, zodat de monteurs er morgen overheen kunnen lopen.

Helaas hebben ze het deze week niet af afgekregen en komen ze maandag terug voor de laatste dingen. Afhankelijk van hoe snel alles gaat, zou het kunnen dat ze het randje leistenen aan de tuinkant vast gaan leggen.

21 november 2019 dicht dak en lelijke brug!‘

21 november 2019 – de temperatuur wordt met 2 tot 7 graden bijna hetzelfde als gisteren, waarbij wij net als gisteren (‘s middag 3 graden) aan de onderkant zitten. Dit is binnen ook te merken, want de temperatuur in de koeienstal en Scheune ligt nu tussen de 5 en 6 graden. Gelukkig werken de dakdekkers gewoon door, want hun motto is: “Er is geen slecht weer, alleen slechte kleding.”

Toen destijds de dakconstructie gemaakt werd, hebben we er al rekening mee gehouden dat er 1 of 2 dakramen in zouden komen. Het worden er 2, onder het motto beter teveel licht binnen dan te weinig, want je zet er later niet alsnog een raam in.

De ramen zijn 94 cm breed en 118 cm hoog en wegen inclusief verpakking een dikke 50 kilo. Buitenom via de ladderlift konden ze niet naar boven, dus dan maar binnendoor. Het lastigste deel was de koeienstal, waar ze bijna 3 meter omhoog moesten door een gat in het plafond. We hebben de ladder dwars gezet en de ramen met een touw er omheen op de ladders naar boven geduwd en getrokken. De volgende verdieping ging makkelijker, want daar zit geen vloer in en het is daar maar 2 meter hoog.

Door van binnenuit een paar schroeven in het dak te schroeven, kon aan de buitenkant het te zagen gat afgetekend worden. De onderste was makkelijk en voor de bovenste hebben we een staanplaats gemaakt met een ladder en een paar planken. Het zagen van de gaten ging verder probleemloos.

De ramen gingen door het onderste gat naar buiten en met aan weerszijde een dakladder kon het bovenste raam omhoog geschoven worden. De bevestigingsbeugels zaten er inmiddels op, waardoor het raam niet meer door het gat naar binnen kon vallen. Nadat de beugels op het vak vastgeschroefd waren, werden de rand afgedicht met de onderste laag dakleer en konden de gootstukken erop.

De ramen gingen er sneller in dan gedacht, waardoor er nog tijd was om de toplaag van de dakbedekking erop te zetten. Toen dit gedaan was, was dit gedeelte van het dak definitief waterdicht en behoren ongeplande winterse dakreparatie-uitstapjes tot het verleden. Weer een mijlpaal bereikt!

Een aantal kilometers verderop werd ook een mijlpaal bereikt, want de Hochmoselbrücke werd opengesteld voor het verkeer. Deze brug tussen Ürzig en Zeltingen-Rachtig is een onderdeel van de B50 en is op het hoogste punt ca. 160 meter hoog. De foto’s die wij sinds 2012 gemaakt hebben staan hier en er is ook een Wikipedia pagina over deze brug.

 

20 november 2019 ‘een dakloopplank‘

20 november 2019 – de temperatuur wordt hetzelfde als gisteren, 2 tot 8 graden. De zon blijft een groot deel van de dag weg; geen probleem, als de regen ook wegblijft.

In principe worden de banen van de dakbedekking verticaal op het dak gelegd. Dat gebeurt hier ook, behalve dat er aan de onderkant een horizontale baan komt omdat daar de steunen voor het looprooster komen. Die steunen worden op de toplaag gezet en daarna komt er een klein stukje dakbedekking over de plaats waar de schroeven zitten.

Met een slagsnoer werd een lijn afgetekend als richtpunt voor de onderkant van de steunen en werden ze vastgeschroefd op de balken eronder.
Ze zullen er niet snel afwaaien, want elke steun zit vast met 3 schroeven van 6 x 150 mm.
De bovenkant van de beugels is draaibaar vanwege het verschil in dakhellingen, zodat je ze waterpas kunt zetten.

Om de schroeven af te dekken en voor waterdichtheid kwam er op elke steun een reepje dakbedekking wat naar boven doorliep tot de horizontale naad. Toen dat gedaan was, kwam er tijdelijke planken op, zodat je vrij comfortabel over het dak kunt lopen.

Het plaatsen van de steunen is een vrij tijdrovend karweitje, maar toch kregen ze de helft van de dakbedekking er ook nog op. We hadden er rekening mee gehouden dat de oude dakbedekking eraf moest en dat ook de onderlaag vervangen moest worden. Het was een meevaller dat dit niet hoefde. De oude onderlaag lag er goed en (nog belangrijker) vlak op, waardoor die kon blijven liggen.

Naast kostenbesparing, geeft het nu ook niet als het een beetje regent. Een belangrijke functie van de onderlaag, die op het dak gespijkerd wordt, is te voorkomen dat de vlam van de brander, waarmee de toplaag als het ware vastgesmolten wordt, het hout raakt, of tussen de spleten door binnenin brand veroorzaakt.

Tussendoor hebben we ook de onderdelen opgeruimd van de steiger die we gister onverwachts uit elkaar gehaald moest worden.

19 november 2019 ‘voorbereidend dakwerk‘

19 november 2019 – de reden dat we hier de komende dagen zijn, is niet om zelf de hele dag te gaan werken, maar omdat de dakdekkers komen. De achterkant van het dak, wat boven de keuken en een deel van de Scheune (werkplaats) zit, krijgt namelijk z’n definitieve dakbedekking en als het goed is ook nog zonnecellen.

Eigenlijk zouden ze gisteren al beginnen, maar door de regen van de afgelopen dagen waren wat andere projecten uitgelopen en beginnen ze vandaag. Met 2-8 graden wordt het niet echt warm, maar de regen was ’s nachts opgehouden en de ochtend begon droog en nagenoeg windstil.

De dakdekkers begonnen met de steigers op te bouwen. Dat er een steiger in het gangetje links zou komen wisten we, maar een steiger bij de achtergevel hadden we niet op ons netvlies staan. Hiervoor moesten we eerst de restanten van onze eigen steiger afbreken. Gelukkig paste de steigers voor en achter prima, zodat ze het dak op konden.

Behalve dakbedekking stond ook een nieuwe dakgoot op het programma. De vorige lekte namelijk en was behoorlijk aangetast door zure stoffen die bij regen uit de dakbedekking komen. De nieuwe dakgoot heeft een extra beschermlaag om herhaling te voorkomen. Verder komt er nu ook een aluminium Traufblech (letterlijk ‘druipblik’, geen idee hoe dit in het Nederlands heet) op. Als laatste is ook de plaats van de afvoerbuis iets verplaatst om voor een betere waterafvoer te zorgen.

Voor vandaag stond de opbouw van de steigers, de vervanging van de dakgoot, het aanbrengen van het Traufblech en overleg met de Solarmann op het programma en mede dankzij het goede weer kon alles gedaan worden, want ’s middags kwam de zon zelfs tevoorschijn.

Morgen gaan ze verder met de nieuwe dakbedekking en de looproosters, maar voor het zover is, krijgen we eerst de nacht, waarbij de temperatuur plaatselijk kan dalen tot -4.

Tussendoor kwam ook de vorige eigenaar nog voorbij en die wilde wel zien hoe het er nu uit zag. De deur tussen de keuken en koeienstal, die we gevonden hadden als vloertje boven het varkensstalletje, herkende hij meteen. Dat was namelijk de oude huisdeur van zijn huidige (vakwerk)huis aan het begin van de straat. We hebben ons altijd al afgevraagd waar die deur vandaan kwam en nu weten we het dus.

18 november 2019 ‘een sneeuwritje‘

18 november 2019 – we waren sowieso al laat vertrokken en regen en sneeuw onderweg zorgden ervoor dat we nog later dan verwacht aankwamen.

Qua temperatuur hadden we beter in de auto kunnen blijven zitten, want in de woonkamer was het 8 graden. Behoorlijk koud dus, maar toch “warmer” dan de 2-3 graden buiten. De temperatuur in de gang, keuken, koeienstal en Scheune zat er met 5-7 graden tussenin.

De verwarming moest goed z’n best doen, maar in de loop van de avond werd het warmer. ’s Nachts hebben de IR (infraroodverwarming) op 13 laten staan, zodat het ’s ochtends niet te koud zou zijn. Dat lukte, al was de temperatuur aan de andere kant van de woonkamer ’s ochtends gedaald tot 11 graden.

10 november 2019 ‘richting de 0‘

10 november 2019 – ’s nachts kon de temperatuur al tot onder nul dalen, maar met een voorspelde temperatuur van 1 tot 9 graden, komt het vriespunt ook overdag dichtbij.

Vandaag stonden er wat opruimkarweitjes op het programma en we hebben de boogdeuropening in de Scheune extra afgedicht met steenwol en planken in een poging de kou zo lang mogelijk buiten te houden.

Omdat de keukenwand aan de kant van de deur naar de gang, op het bijwerken van wat beschadigingen na af is, hebben we een verse foto van het eindresultaat gemaakt. We hebben het keukenblok en de deur gemaakt, de muur gestuukt en tegels op de wand en de vloer gedaan.

Zo zag de keuken er ongeveer uit tijdens de koop in 2007; een klein onbruikbaar keukenblok, met een verstopte waterleiding en afvoer. Rechts stond nog een enorm vies en loodzwaar oliefornuis, wat we met veel plezier meegegeven hebben aan de oudijzerboer, die er ook blij mee was. Op de vloer lag een vochtig schimmelig zeil en de voorzetwanden met gipsplaten stonden op instorten.

Dit was de tijdelijke keuken die we een aantal jaren gebruikt hebben; een gedoneerde keuken incl. vaatwasser en nieuwe kunststof vloerbedekking met houtmotief. Rechts de laatste foto voor de sloop.

Het toppunt van de keukenpuinhoop; een keuken zonder vloer, plafond en zonder muur aan de kant van de koeienstal. De vraag was of het ooit nog goed zou komen en een dikke 6 jaar later kunnen we concluderen dat het meer dan goed gekomen is!

 

9 november 2019 ‘52 maanden later‘

9 november 2019 – het is maar de vraag of de temperatuur vandaag een tweecijferige waarde bereikt, want de voorspelling is 3 tot 10 graden. Om te voorkomen dat het in de woonkamer te koud wordt hebben we vannacht voor het eerst de infraroodverwarming aangezet op 13,5 graden. Die temperatuur was het vanochtend ongeveer, waardoor het opstoken wat sneller ging.

Een karweitje wat nog op het programma stond was de deurklink van de keukendeur, al was het maar om ontwrichte vingers te voorkomen bij het open en dicht doen van de deur via het gat van de klink.

De eerdere poging mislukte vanwege de te korte patentbouten. We zijn op zoek gegaan naar langere, maar die waren alleen online te krijgen. Een andere optie was een stukje M4 draadeind met aan weerszijde een draadbus (om de een of andere reden worden patentbouten per 4 verkocht, terwijl je er voor een deur maar 2 nodig hebt).

Na nog wat denken kwamen we op het idee om het schroefdraaddeel van de bout af te zagen en dat als draadeind te gebruiken. De totale lengte werd hierdoor net iets langer, waardoor we de klink en het slot (na wat aanpassingen) op de deur konden zetten.

Het volgende onderdeel was de sluitplaat. Ook hier wilden we die van de oude keukendeur gebruiken, maar dat ging niet zomaar. De oude was een hoekversie en nu hadden we een platte nodig. Omdat de hoekversie een mooi oud uiterlijk had, besloten we een ombouwpoging te wagen.

Voordat we dit gingen doen, was er buiten nog wat te doen; er waren weer wat verse kastanjes gevallen, maar gelukkig lang niet zoveel als de vorige keer. Ook hebben we de steigerplanken naar binnen gehaald.

Op het dak waren nog wat dakladders blijven liggen en die hebben we samen met de aluminium ladder in de winterstalling gelegd, waar ze hopelijk tot het voorjaar kunnen blijven liggen.

Verder met de keukendeur. Omdat de keukendeur geen slot krijgt en er een kozijnanker in de weg zat hebben we de sluitplaat nog een stukje ingekort. Dit scheelt bovendien wat gebeitel in het kozijn en nadat dat gedaan was, kon de sluitplaat erin. Als laatste kwamen er 2 schroeven in en toen kon de keukendeur voor het eerst in meer dan 52 maanden (sinds 31 juli 2015) weer dicht.

De werktijd zat er ongeveer op, volgende keer gaan we nog wat latjes op het kozijn zetten als een soort aanslag voor de deur en tegen de tocht.

8 november 2019 ‘het is kouder‘

8 november 2019 – we kwamen na werktijd aan en mede vanwege de lage temperatuur hebben we niet veel anders gedaan dan uitgepakt en de verwarmingen aangezet.

In de woonkamer was het met 11 graden maar iets warmer dan buiten, waar het 8 graden was. De temperatuur in de gang en koeienstal zat daar ergens tussenin.

Gelukkig hebben we inmiddels maar liefst 4 verwarmingen in de woon-/slaapkamer en daarmee kregen we binnen een acceptabele tijd een enigszins comfortabele temperatuur.