ons avontuur

We wilden nog ‘iets geks’ doen in ons leven en dat werd een vakwerkhuis in Kröv, waar we sinds 2008 aan het werk zijn. Het pand bestaat uit 3 delen. Het oudste deel is uit '1600 en nog wat', dan een deel uit 1779 en tenslotte de "nieuwbouw" van ergens tussen 1779 en 1820. Onze werkvolgorde kan vreemd over komen; dit komt omdat we er ook in willen wonen en dus wordt er ook aandacht aan het “wooncomfort” besteed.

Archief

30 augustus 2020 ‘een doodlopende weg‘

30 augustus 2020 – het weer deed er een paar graden af en de maximum temperatuur ligt rond de 22. Een soort voorbode van komende week, waar het wisselvalliger wordt met regen en wind.

De ochtend bestond zoals de meeste zondagochtenden hier uit het opruimen van gereedschap en spullen die we gebruikt hadden. Ook het in de tuin werken is een min of meer vaste zondagsklus. We liepen wat achter met snoeien en ook het onkruid wat door het droge en warme weer aardig opgeruimd was, komt weer tevoorschijn.

Het hoogte punt van het tuinwerk was de installatie van het gevederde duo. De pelikaan en het vogeltje hebben nu een mooie plaats naast de waterloop.

Nieuwsgierig geworden door een nieuw pad dat we bij de vorige wandeling dachten te zien, leek het ons een goed idee om vandaag is te gaan kijken waar dat pad heen ging.

Net buiten Kröv realiseerden we ons dat het weer niet betrouwbaar was, want het stuk blauwe lucht werd steeds kleiner. Het was dus de vraag of we het droog zouden houden en we hadden geen regenjassen meegenomen. We hadden geen zin om weer het hele beginstuk langs de weg te lopen en zijn zo snel het kon zijn we boven de weg gaan lopen.

Vlakbij de brug naar Wolf begon het “nieuwe” pad, wat nog behoorlijk steil omhoog ging. Het ging ook schuin omhoog met aan weerszijde de horizontaal aangeplante wijnstokken. Wat het voordeel hiervan is weten we nog niet, maar het lijkt erop dat de druiven makkelijker machinaal te plukken zijn.

Al lopende naar boven hadden we een keer een ander uitzicht op Wolf dat was leuk. Minder leuk was het toenemende gevoel dat het geen wandelpad was, maar een toegangsweg voor de wijnstruiken. Het gevoel kwam uit, want bovenaan liep het pad dood en we realiseerden ons dat we hier vorig jaar ook al een keer gestrand waren.

Het pad met de losliggende Schiefer terug lopen naar beneden was niet echt een optie vonden we. in plaats daarvan gingen we rechts af, verder de heuvel op om te zien waar dat pad heen ging. Ook vanaf dit pad hadden we weer een mooi uitzicht op Wolf.

Het pad werd breed genoeg voor werkmaterieel en langs de kant zagen we insectenhotels. Niet de standaard versie van hout die je overal ziet, maar een lokale versie van leisteen, verwerkt in de muur. Gelukkig zonder lastige bewoners.

We houden meer van paadjes dan van wegen en toen de we kans kregen, gingen we van de weg af. In de verte achter ons zagen we donkere wolken, die gelukkig maar heel langzaam dichterbij kwamen.

Het pad liep vlak langs de letters van de ‘Wolfer Goldgrube’, een klassieke Schiefer Steillage aan de Mittelmosel zoals dat zo mooi heet. De donkere wolk was inmiddels een bui geworden, maar gelukkig was die nog op veilige afstand.

Het pad, dat weinig loopsporen vertoonde, werd weer kleiner en liep langs de heuvel richting een stukje bos. Schuilmogelijkheden waren hier niet, we liepen door en voor we het wisten waren we het bosje weer uit. Het pad was veel beter begaanbaar dan vorig jaar, toen we door kniehoog gras en onkruid liepen.

Het laatste stuk ging licht dalend naar beneden en zonder nat te zijn geworden waren we weer terug.

Wil je de foto’s achter elkaar zien, dan staan die hier.

Leave a Reply

  

  

  

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.