ons avontuur

We wilden nog ‘iets geks’ doen in ons leven en dat werd een vakwerkhuis in Kröv, waar we sinds 2008 aan het werk zijn. Het pand bestaat uit 3 delen. Het oudste deel is uit '1600 en nog wat', dan een deel uit 1779 en tenslotte de "nieuwbouw" van ergens tussen 1779 en 1820. Onze werkvolgorde kan vreemd over komen; dit komt omdat we er ook in willen wonen en dus wordt er ook aandacht aan het “wooncomfort” besteed.

Archief

8 oktober 2021 ‘doodlopende wandeling‘

8 oktober 2021 – de temperatuur voorspelling van 10 tot 19 gaf aan dat het nog steeds herfst is.

De steektrap is qua bouw aardig af, maar we willen het uiterlijk nog wat verfraaien. Daar waar aan het oude hout is gezaagd en gefreesd zie je “nieuw” modern hout en dat hebben we donkerder gemaakt met Tungolie en Wengébeits.

Op het tussenvloertje in de puntkamer zijn we verder gegaan met het OSB-platen. De grote platen zijn op maat gezaagd en vastgeschroefd en morgen komen de kleine stukjes.

’s Middags kwam de zon goed door en werd het prima wandelweer. Het idee was om bij Kinheim de brug over te gaan en in Kindel te gaan kijken (waar we nooit echt rondgelopen hebben) en vervolgens aan de overkant via Wolf weer terug te lopen naar Kröv.

Via een wat hoger gelegen weg liepen we naar Kinheim, om daarna via de gebruikelijke weg het dorp in te lopen. We zaten inmiddels al aardig hoog, waardoor we een goed uitzicht hadden op de pompoenverkoper. We vragen ons af, of ze dagelijks alle pompoenen neerleggen en ‘s avonds weghalen.

Uiteraard hebben we HET huis aan de ‘Am Ehrenmal’ weer bekeken. Zolang als wij hier komen is het onbewoond en gaat het steeds meer richting een ruïne, die uiteindelijk gesloopt zal worden. Heel jammer, want het is een mooi oud pand met een prachtig uitzicht. Een droom van een ‘Bouwval-gezocht-project’ voor een overfanatieke klusser.

Kindel is het Ortsteil van Kinheim-Kindel wat aan de overkant van de Mosel ligt. Hoewel dit deel al in 1069 als Kennelle (= klein Kinheim) in een acte wordt vermeld, wat eerder is dan Kinheim zelf (wat pas in 1161 in een acte wordt vermeld), is er van die ouderdom eigenlijk niets terug te vinden. Daar waar Kinheim oud smalle autoloze straatjes met dicht op elkaar staande vakwerkhuizen van honderden jaren oud heeft, zijn de straten in Kindel breed genoeg voor 2 auto’s en zijn de huizen modern en bijna allemaal vrijstaand.

We liepen over de brug naar Kindel, waar we een rondje door het dorp liepen. Dit is niet echt ons idee van een leuk dorp, want we zagen geen enkel -in onze ogen- mooi huis. Wel liepen we door straten waar we nog nooit geweest waren en zo kwam we ook bij het Wassertretbecken aan het eind van de Schiffergasse. Er stond water in, maar de temperatuur weerhield ons ervan om er doorheen te lopen; dit is meer iets voor de zomer.

Het meest bijzondere van Kindel is een beeld uit de Romeinse tijd wat er is gevonden bij de ruïne van een oude villa. Het is Sucellus, die o.a. als beschermer van de Winzer (wijnboeren) werd beschouwd. Dit beeld uit de 3e eeuw is een van de oudste aanwijzingen, dat er al meer dan 1.500 jaar wijnbouw is langs dit deel van de Mosel.

Het volgende traject ging naar Wolf. Voorheen een zelfstandig dorp, maar sinds 1969 een Ortsteil van Traben-Trarbach. Er zijn verschillende wegen: boven over de heuvel, onder langs de Mosel en misschien nog wel een derde weg halverwege de heuvel. Dat laatste gingen we proberen, door aan de heuvelkant langs de waterzuivering (althans, dat denken we dat dit is, maar we kunnen het nergens vinden) te lopen.

Aanvankelijk ging het goed, al hadden we het idee dat het pad nauwelijks gebruikt werd. Helaas werd het pad steeds onbegaanbaarder en moesten we door een bramenbos heen. Vlak daarna eindigde het pad en moesten we omkeren en terug.

Het pad langs de Mosel hebben we vaker gelopen en vanwege de autoloosheid en de vlakheid is het pad ook erg in trek bij fietsers. Aan de heuvelkant staan verwilderde druivenstruiken tussen de bomen, die duiden op verlaten wijnbergen.

Zowel dichtbij als veraf is er altijd wel wat te zien. Vlakbij het pad zat een Admiraalvlinder op een struik en in de verte, hoog boven het water, steekt de meer dan 1.000 jaar oude kloosterruïne boven de bomen uit.

Daar waar de oeverbegroeiing niet te hoog is, kun je de overkant zien. Het blijft een apart gezicht om Kröv van deze kant af te zien, zeker met de wijnbergen op de achtergrond.

We bleven dit keer niet de weg langs het water volgen richting Wolf, maar gingen eerder rechtsaf. We kwamen via een voor ons onbekende weg Wolf binnen en zagen ook huizen die we niet eerder gezien denken te hebben. 

Ook dit grote pand (jammer van de dakramen) hadden we nog niet eerder gezien. Het gat in het dak van een schuur vlakbij de oude brug over de Mosel hadden we wel eerder gezien, maar nog nooit gefotografeerd. 

Op de brug zagen we dat de weg naar Rißbach (deel van Traben-Trarbach) af is. Helaas zonder voetpad. Het laatste stuk naar Kröv hebben we al vaak gelopen. Het uitzicht is mooi, het verkeer niet.

Toch had de laatste etappe nog wat nieuws, want bij de Eichhausquelle (Ijkhuisbron) hing een informatiebord. De zandsteenboog achter de bron was het enige overblijfsel van het in 1873 gebouwde Eichhaus (Ijkhuis), wat tijdens de ruilverkaveling in 1970 gesloopt is. Hier woonde de Eichmeister (Ijkmeester) van Kröv, die zich met name bezighield met het ijken van eiken wijnvaten.

In 1567 introduceerde Keurvorst Jacob III van Eltz de ijkmaten in deze Moselregio. Voor wijn werd dit de Ohm (= 160 liter) en later kwamen hier de (Mosel)Fuder (= 6 Ohm oftewel 960 liter) en de Zulast (= 3 Ohm, 1/2 Fuder, 480 liter) bij. Omdat de Fuder lokaal varieerde tussen de 800 en 1.800 liter, wat niet erg handig is, heeft men een paar eeuwen later bepaald dat een Fuder 1.000 liter is. 

Wil je alleen de foto’s bekijken; de fotoserie staat hier.

Leave a Reply

  

  

  

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.