ons avontuur

We wilden nog ‘iets geks’ doen in ons leven en dat werd een vakwerkhuis in Kröv, waar we sinds 2008 aan het werk zijn. Het pand bestaat uit 3 delen. Het oudste deel is uit '1600 en nog wat', dan een deel uit 1779 en tenslotte de "nieuwbouw" van ergens tussen 1779 en 1820. Onze werkvolgorde kan vreemd over komen; dit komt omdat we er ook in willen wonen en dus wordt er ook aandacht aan het “wooncomfort” besteed.

Archief

20 september 2020 ‘weer stromend water‘

20 september 2020 – met 26 graden wordt het vandaag een mooie nazomer dag. Prima om wat rustigs in de tuin te doen en een wandeling te maken.

In 2009 zijn we met de restauratie van de tuinmuur begonnen en hebben daarbij een trap gemaakt op de plek waar de muur het meest ingestort was. Als extraatje hebben we toen een waterloop gemaakt, waarbij “bronwater” uit de muur komt, naar beneden in een waterbak valt en dan weg loopt via een kiezel bed.

Vanwege een beschadiging aan de krokodillenbek, heeft al minstens 1,5 jaar geen water meer door de waterloop gelopen. Hoog tijd dus om te kijken hoe de “gebitsrestauratie” van de krokodil uitgepakt heeft.

De bronpomp was snel geïnstalleerd en aangesloten en al vrij snel kwam er water uit de muur. Tot zover alles OK. Het vervolg was iets minder, want hier en daar liep het water verkeerde kant op. Het merendeel liep wel goed en het lekwater kwam goed van pas in de droge tuin.

Aan het begin van kiezelbed wordt extra water toegevoegd, maar dat gebeurde niet. Na wat speurwerk bleek een koppeling verstopt te zitten en nadat die schoongemaakt was, deed ook dit het werk en konden we voor het eerst in bijna 2 jaar weer naar het klaterende bronwater luisteren.

We gaan nog wel een keer aan de slag om het weglopende water te voorkomen, maar het begin is er in ieder geval.

‘s Middags besloten we naar Kövenig te lopen, want dat was al weer een jaar of 3 geleden. Later hebben we dat nagekeken en het bleek inderdaad 2017 te zijn geweest.

Het eerste deel, Kröv uit langs de Kesselstatt Kapelle hebben we heel vaak gelopen, maar dat blijft leuk.

Daarna ging de heuvel op tussen de wijnbergen door, waarbij Kröv steeds kleiner werd en het uitzicht weidser. Als je rondkijkt, dan zie je Wolf, Kröv en daarachter nog net een stukje Kinheim.

Na de top van de heuvel gaat de weg via een bospad naar beneden. Als het een tijdje vochtig weer geweest is, dan zijn stenen en bomen bedekt met mos, wat zorgt voor een aparte sfeer. We lopen dit pad al meer dan 10 jaar en wat een beetje jammer is, is dat het uitzicht op de Mosel steeds minder wordt door de groeiende bomen en struiken.

Gelukkig is er op het laatste stuk minder groen doordat de wijnbergen beginnen. Je hebt dan zicht op Enkirch aan de overkant en de stuw en sluis. Van Kövenig zie je minder, dat ligt achter de heuvel.

In alle dorpjes hebben we bepaalde huizen waar we altijd naar kijken, zoals het huis (rechts) bij het spoor, wat al een paar jaar te koop staat. Ook zien we nieuwe of veranderde huizen en dat was dit keer een lila/paars geverfd huis, met bijpassende parasol.  

Het grootste deel van het jaar ziet de Mosel er kalm en rustig uit en kun je probleemloos met het kleine pontje heen en weer naar Enkirch varen. Dat het ook anders kan geeft het peil op sommige huizen aan. In 1993 kwam het zelfs tot halverwege de 1e verdieping.

Nadat we wat door Kövenig hadden gelopen was het tijd om terug te gaan. We kwamen langs het huis-in-de-haarspeldbocht en daar bleken tot onze verrassing Nederlanders te wonen. Na een praatje gemaakt te hebben zijn we verder gegaan. Net als de heenweg weer over het “uitzichtloze” bospad, daarna de heuvel over en omlaag tussen de wijnstruiken door terug naar Kröv.

De fotoserie van de wandeling staat hier en de foto’s van Kövenig die we tot nu toe gemaakt hebben staan hier.

Je bent helaas te laat om een reactie te geven.