17 mei 2023 – voor de eerste keer hadden we een wandeling (enigszins) voorbereid en ingetekend in Google Maps. Google Streetview komt hier niet en de werkelijkheid bleek toch af en toe wat anders.
Het begon al meteen bij de start, want het pad, wat vlakbij de burcht zou moeten beginnen, leek in eerste instantie onvindbaar. Na wat verwoede pogingen om dwars door de begroeiing te lopen, zijn we de toegangsweg een stukje afgelopen om verder te zoeken.
Engiszins verscholen achter het groen, vonden we het begin van het pad. De lichtval tussen de planten en bomen gaven het pad een mystieke sfeer, wat prima past bij een Middeleeuws kasteel. We liepen goed, want het pad ging langs de heuvelrug omhoog.
Eenmaal bovenop de heuvel heb je een mooi uitzicht op de Rijn, met Boppard aan de overkant. Vanwege de helling zie je de iets verder gelegen
Burg Sterrenberg (herkenbaar aan de witte toren) beter dan
Burg Liebenstein.
Om bij te komen van de klim stond er een bankje, maar dat had z’n beste tijd gehad. Voorzichtig zijn we erop gaan zitten en dat ging goed. Het pad ging verder over een met bomen begroeide heuvelrug, evenwijdig aan de Rijn.
Een stukje verder liepen we even van het pad af, naar een uitkijkpunt, wat hoger lag dan het vorige punt. Hier waren de beide burchten wel goed te zien en ook een behoorlijk stuk van de Rijn, met de bossige oevers en her en der een dorpje.
De echte zomer moet nog beginnen, maar toch zorgde bloemen al voor de nodige kleur. Vooral het geel van de brem viel op, maar wat nog meer opviel, was een draaitoegangshek, wat midden in het bos stond. Ooit zal het een functie gehad hebben, maar nu niet meer.
Het pad waar we over liepen, bleek eeuwenoud te zijn, want er stond een gedenkteken van de roofmoord op landarbeider Bartholomäus Sauerborn in 1754; bijna 270 jaar geleden. Kort daarna liepen we het bos uit langs een landbouwhoogvlakte.
Het pad werd een weggetje, wat een flauwe bocht maakte in de richting van
Lykershausen, een klein dorpje met maar 231 inwoners (dec. 2022). Hoewel het dorpje al ruim 900 jaar oud is, zagen we geen oude huizen.
Wel was er, zoals in bijna alle dorpjes hier, een kerk; de St. Johanneskirche, gebouwd in 1885. Het leek erop dat er gezocht was naar andere “toeristische attracties” en dat men zodoende was uitgekomen bij een oude waterpomp uit 1925.
Het leukste van Lykershausen was de ongeplande pauze bij de
Wanderkiosk alte Schule, wat voor zover wij het konden zien, de enige winkel/horecagelegenheid van het dorpje was. Niettemin was de koffie goed en de eigengemaakte taart smaakte prima.
Aangesterkt liepen we verder en waren al snel het dorpje weer uit. De route ging langs een paardenwei, waar een voor ons onbekend “iets” hing, wat later een ‘dazenval’ bleek te zijn. De wandeling ging verder langs koolzaadvelden (dachten we …).
Die gedachte was niet goed, want de weg werd een zandweg en daarna een pad, wat opeens ophield onder een stel bomen. Er zat weinig anders op dan terug te lopen en een stukje langs de weg te lopen, die min of meer dezelfde kant uit ging.
Zo snel we konden gingen we het bos weer in en een bijna waterloos beekje gaf aan dat we aardig goed moesten zitten. Na het bos kwam weer een open stuk met koolzaadvelden. Het pad was nauwelijks zichtbaar en de vraag was, of we goed zaten.
Het pad bleef vaag en werd duidelijk weinig gebruikt, maar we dachten nog steeds goed te lopen. Uit een scheef hangende en niet al te betrouwbaar uitziende wegwijzer konden we opmaken dat we ongeveer de juiste richting op gingen.
Sinds Lykershausen hadden we geen echt herkenningspunt meer gehad en dus waren we blij met de grill- en schuilhut, die ca. 50 m van het pad stond. We liepen erheen, om te constateren dat de hut net zo weinig leek te worden gebruikt als het wandelpad.
Dit stuk wandelpad had niet alleen hoog gras, maar was ook overgroeid met struiken en laaghangende takken van bomen. Toch zou het goed moeten zijn en zagen we geen beren maar omgevallen bomen op de weg.
Het pad leek op te houden op en we stonden voor een stuk met hoog gras. We hadden al eerder hoog gras gehad, maar dit was nog wat hoger. Omdat we aan de overkant een weggetje zagen, zijn we maar dwars door het grasveldje gelopen.
Het weggetje ging de goede kant op en na een bocht zagen we de Rijn, een onmiskenbaar herkenningspunt. Tijd voor een rustpauze in de berm, om net na de rustpauze te zien dat er iets verderop een riante picknicktafel stond.
Bij de picknicktafel stonden ook wat boomstronken, waarvan er eentje op een zeemonster leek. Weer kwamen we bij een grasvlakte en deze was aanzienlijk groter dan de vorige. Het was ook makkelijker want er liep een duidelijk paadje doorheen.
Na de grasvlakte was er weer een stuk bos, wat uitkwam op een heuvelweggetje langs de Rijn. Dat we goed zaten wisten we zeker, want in de verte zagen we Burg Liebenstein. Hemelsbreed maar een paar honderd meter, maar de weg over de heuvels is altijd een heel stuk langer.
Het weggetje ging de verkeerde kant op en we namen een afslag richting de burcht. Het was een wat lastig rotspaadje wat naar een bordje voor een steile afdaling leidde. Op het bord stond, dat de trap, die we wilden nemen, defect was en dat er een alternatieve route was.
De alternatieve route werd met duidelijke pijlen aangegeven. Veel minder duidelijk was, hoe je precies naar beneden moest gaan, maar gelukkig was er staalkabel die voldoende houvast bood. Zonder vallen kwamen we beneden en kwamen uit op een asfaltweg.
Die weg was herkenbaar, want het was de omhooglopende toegangsweg naar Burg Liebenstein en Sterrenburg en even later waren we terug bij het begin en zat de wandeling erop.
Wil je alle foto’s achter elkaar zien, dan kan dat hier.
